Estación alta velocidad de Atotxa

Estación alta velocidad de Atotxa

AVEDON/FOTOS

NOMBRE DE LA OBRA: NUEVA ESTACIÓN DE ALTA VELOCIDAD DE ATOTXA (DONOSTIA-SAN SEBASTIÁN)

AUTORES: JON MONTERO MADARIAGA Y NAIARA MONTERO VIAR

COLABORADORES: JORDI PUJOL LIÑÁN (arqto), DANIEL OROSA (arqto)

EMPLAZAMIENTO: PASEO DE FRANCIA, nº22. SAN SEBASTIÁN - DONOSTIA

FECHA: 2019 - actualidad

CLIENTE/PROMOTOR: EUSCAL TRENBIDE SAREA (ETS)

INGENIERÍA: EPTISA CINSA INGENIERIA Y CALIDAD, S.A

 

NUEVA ESTACIÓN DE ALTA VELOCIDAD DE ATOTXA (DONOSTIA-SAN SEBASTIÁN) EN LA NUEVA RED FERROVIARIA EN EL PAIS VASCO

La aparición junto a la propia estación de dos proyectos de gran trascendencia urbana y regional, como son el nuevo Centro Internacional de Cultura Contemporánea, sito en el rehabilitado edificio de la antigua Fábrica de Tabacos, en Eguía, y la nueva Estación Terminal de Autobuses inaugurada recientemente, junto con la modificación y reurbanización de sus respectivos entornos que, en términos de espacio público ello ha supuesto, proporcionan una especial posición estratégica al emplazamiento de la futura estación en términos de accesibilidad e inter-modalidad.

El valor patrimonial de determinados elementos arquitectónicos como la propia estación actual, la marquesina sobre los actuales andenes o la columnata situada con frente al eje del puente de María Cristina, condiciona así mismo la debida formalización de este proyecto.

El proyecto resuelve, en términos de intermodalidad, las comunicaciones y relación funcional, tanto con la nueva estación terminal de autobuses como con el actual y re-urbanizado paso subterráneo existente entre la fachada correspondiente al río Urumea y la zona de Eguía, así como su necesaria continuidad y conexión hacia la ya comentada plataforma superior que, finalmente, debería de convertirse en un magnífico espacio urbano al servicio tanto de la vecina Tabakalera, como de la propia y nueva estación de alta velocidad.

 

Concurso de ideas CIDEA. Premio: Mención jurado

Concurso de ideas CIDEA. Premio: Mención jurado

CID/FOTOS

NOMBRE DE LA OBRA: CONCURSO DE IDEAS CON INTERVENCIÓN DE JURADO PARA LA ADECUACIÓN A USO CULTURAL-DOCENTE DE EDIFICACIONES Y LA ORDENACIÓN DE LOS ESPACIOS LIBRES ADYACENTES EN EL RECINTO DE LA ANTIGUA COMANDANCIA MILITAR DE OBRAS

AUTORES: NAIARA MONTERO VIAR

COLABORADORES:  PABLO MERA (arqto) y REBECA REGO (arqta)

EMPLAZAMIENTO: Paseo del Metrosidero. A Coruña.

FECHA: OCTUBRE 2014

CLIENTE/PROMOTOR: AYUNTAMIENTO DE A CORUÑA

PRESUPUESTO (P.E.M.): 1.450.600 €

SUP. CONSTRUIDA: 3.446 m2

En este lugar nos encontramos con una serie de antiguas instalaciones de carácter fabril, estructuras reconocibles, con identidad propia y fuertemente arraigadas en la memoria de la ciudad, por lo que la propuesta presentada parte de la necesidad de conservar estos elementos arquitectónicos como parte del patrimonio industrial de ciudad y de este modo permitir a las generaciones futuras una total comprensión  de la trama urbana. Por lo que la actuación propuesta se basa en la reutilización de las estructuras existentes, manteniendo su esencia original y dotándolas de unos nuevos usos.

Debido a la particular ubicación de estas instalaciones, englobadas dentro de un eje de conexión entre distintos centros dedicados al arte, creación y divulgación, así como la ausencia de espacios públicos de entidad donde el ciudadano sea el protagonista y teniendo en cuenta el análisis de su entorno, nos permiten llegar a la definición de una serie de objetivos generales que proporcionan el soporte necesario a nuestra propuesta. Así entendidas las intenciones requeridas para estos espacios, podríamos interpretar las preposiciones “en”, “desde” y 'para' relacionándolas con nuestra idea del siguiente modo:

-'EN' la ciudad:

Situado en un enclave característico de la ciudad, se identificará rápidamente el “Bulevar de las Artes” identificado por la unión entre los centros e instituciones adyacentes con nuestro centro de producción CIDEA, distinguido como un referente del diseño, la creatividad y el ingenio.

-'PARA' la ciudad:

Entendemos todo el complejo como un mecanismo que interrelaciona creación, intercambio y aprendizaje en un mismo entorno.

Además, debemos recordar que también deseamos reconvertir este espacio en un área de esparcimiento y disfrute, donde cobran protagonismo los ciudadanos y turistas. Para ello, también se han estudiado las diferentes zonas de estancia en cuanto a las actividades a desarrollar en cada una de ellas.

La idea se fundamenta en los principios de la Bauhaus, escuela de diseño, arte y arquitectura, basada en la artesanía y trabajo manual donde artistas y artesanos se unen a través de una misma forma de trabajo.

-'DESDE' la ciudad:

Entendido como una vinculación directa con la divulgación e intercambio, donde las ideas en las cuales se trabaja se llegan a ejecutar y es posible su exportación.

En este lugar atopámonos con una serie de antigas instalacións de carácter fabril, estruturas recoñecibles, con identidade propia e fortemente enraizadas na memoria da cidade, polo que a proposta presentada parte da necesidade de conservar estes elementos arquitectónicos como parte do patrimonio industrial da cidade e de este modo permitir ás xeracións futuras unha total comprensión da trama urbana. Polo tanto a actuación proposta basado na reutilización das estruturas existentes, mantendo a súa esencia orixinal e dotándoas de uns novos usos.

Debido á particular ubicación de estas instalación, englobadas dentro de un eixe de conexión entre os distintos centros adicados ó arte, á creación e á divulgación, así como tamén a ausencia de espacios públicos de entidade onde o cidadán sexa o protagonista e tendo en conta

 

Escuela Municipal de Danza en San Sebastián

Escuela Municipal de Danza en San Sebastián

EDZ/FOTOS 

NOMBRE DE LA OBRA: ESCUELA MUNICIPAL DE DANZA EN SAN SEBASTIÁN

AUTORES: NAIARA MONTERO VIAR

COLABORADORES: ANA POL (arqta), JOSÉ CUIÑAS (arqto) y PABLO MERA (arqto)

EMPLAZAMIENTO: DONOSTIA-SAN SEBASTIÁN

FECHA: ABRIL 2014

CLIENTE/PROMOTOR: DONOSTIAKO UDALA. AYUNTAMIENTO DE DONOSTIA-SAN SEBASTIÁN

PRESUPUESTO (P.E.M.): 650.340 €

SUP. CONSTRUIDA: 1.070 m2

El proyecto de la Escuela de Danza tiene por objeto dar respuesta a toda aquella demanda social de formación en el ámbito de la danza, a través de una enseñanza no reglada de multiples especialidades dirigida a personas de todas las edades.

Debido a la citada demanda social, se cede un local de origen municipal para el desarrollo del proyecto, ubicado bajo los jardines Blas de Otero en el ámbito del conjunto residencial de la Torre de Atotxa de Donostia-San Sebastián. Por tanto, estará situado frente a la entrada principal del futuro Centro Cultural Tabakalera, creando un lugar de referencia para la creación artística.

El nuevo edificio dispone de una superficie total construida de 1070 m2 y tendrá una única fachada exterior, situada frente a la futura plaza prevista como ampliación del espacio ocupado por el actual paso subterráneo y futuro acceso a las instalaciones de Tabakalera. El resto de las fachadas son interiores y colindantes con el Depósito Municipal de vehículos, así como con el Hogar del Jubilado de Atotxa y un futuro espacio ocupado como aparcamiento de bicicletas. El edificio se desarrolla en una única planta donde albergará cuatro amplias salas de danza y una de calentamiento entre otras dependencias, que estarán dedicadas única y exclusivamente a la danza ampliando así la oferta a modalidades como el popular baile vasco.

 La construcción de la Escuela de Danza  está ligada, tanto en el tiempo como en el hecho de compartir elementos arquitectónicos, a la intervención prevista en el futuro espacio público, que habrá de mejorar las actuales condiciones del paso subterráneo bajo el ferrocarril y, a su vez, facilitar un nuevo acceso al propio edificio de Tabakalera, en su actual planta sótano.

El nuevo espacio público será el lazo de unión entre dos edificios donde el arte y la cultura serán las bases primordiales en una ciudad que camina hacia la cultura en sus múltiples vertientes.

Concurso Mercado Portugalete

Concurso Mercado Portugalete

PTG/FOTOS

PTG/PLANOS

NOME DA OBRA: CONCURSO PARA A CONSTRUCCIÓN DUN EQUIPAMENTO CULTURAL-EDUCATIVO NA PRAZA DO MERCADO DE PORTUGALETE 

AUTORES: JON MONTERO MADARIAGA E NAIARA MONTERO VIAR ARQUITECTOS / EPTISA ENXEÑERÍA

LOCALIZACIÓN: Portugalete, Bizcaia. País Vasco.

DATA: XANEIRO 2012

CLIENTE/PROMOTOR: SOCIEDADE URBANÍSTICA DE REHABILITACIÓN DE PORTUGALETE S.A. (SURPOSA)

CONSTRUCTOR: ______

PRESUPOSTO (P.E.M.): ______

SUP. CONSTRUIDA: 3996 m²

Despois de analizar exhaustivamente a zona, decidimos preservar a función de mercado reducindo o número de postos, pero ademais, parécenos conveniente dotar ao edificio dunha serie de estanzas destinadas a un uso socio - cultural ligándoas directamente co mercado. Polo tanto a proposta tamén dispón dun auditorio en planta soto, duns viveiros de empresas en dúplex en planta primeira, así como unhas dinámicas zonas de restauración en planta primeira que serven de soporte ao programa de mercado. Tamén en planta primeira encontrase unha zona de formación a disposición do concello. A nosa proposta para este área sería a creación dun espazo dedicado á cultura da cociña, ligada completamente co mercado, onde importantes xefes de cociña poidan impartir clases a xente da bisbarra ou outros visitantes ou onde se poidan realizar mesmo programas de cociña. Ademais, grazas á creación das zonas de conferencias en planta soto, estes usos poderían funcionar a grande escala, sendo un gran reclamo xa non só para o edificio e a zona, senón tamén para o propio Concello e a provincia. Polo tanto, o que queremos proporcionar ao municipio coa nosa proposta é:

• Dotar a Vila con equipamentos cos que aínda non conta.

• Recuperar o uso do mercado, pero a menor escala.

• Conseguir que este edificio se converta nun lugar de ocio e cultura para o municipio.

• Potenciar e revalorizar a zona grazas a esta intervención.

Ademais, os principais puntos a tratar no inmoble e arredores coa nosa proposta serán:

• Mellorar o funcionamento do inmoble con novos núcleos verticais.

• A introdución dunha nova planta (planta segunda) que enriqueza o uso dos viveiros de empresa.

• Formular a posibilidade de dotar o proxecto dun aparcadoiro subterráneo.

• Subir a cota da praza á cota de planta baixa para conseguir unha maior conexión entre o espazo público e o mercado, podendo mesmo unificalos en certos momentos, como por exemplo en mercados de fin de semana, etc. 

Concurso Juzgados en Pontevedra (1er premio)

Concurso Juzgados en Pontevedra (1er premio)

JZP/FOTOS

JZP/PLANOS

NOME DA OBRA: CONCURSO PARA A REDACCIÓN DO PROXECTO BÁSICO E DE EXECUCIÓN DO NOVO EDIFICIO XUDICIAL EN PONTEVEDRA

AUTORES: JON MONTERO MADARIAGA Y NAIARA MONTERO VIAR ARQUITECTOS / ICEACSA ENXEÑERÍA

LOCALIZACIÓN: Pontevedra. Galicia.

DATA: ABRIL 2012

CLIENTE/PROMOTOR: S.P.I. (Sociedade Pública de Investimentos de Galicia)

CONSTRUCTOR: ______

PRESUPOSTO (P.E.M.): 22.000.000 €

SUP. CONSTRUIDA: 24.152 m2

 O edificio volumetricamente concíbese como un volume pechado lixeiramente introvertido que mediante un cerramento de chapa perforada consegue que volumetricamente se perciba tanto exterior coma interiormente moi lixeiro.

Optouse por unha tipoloxía de mazá pechada moi presente nos arredores conseguindo un volume compacto que adquire moita presenza na zona articulándose como un referente para o ámbito e para Pontevedra.

A forma extráese das trazas da parcela, da vontade de dialogar co edificio existente de xulgados "A Parda" e da intención de crear tres novos espazos públicos. Estes tres espazos públicos están ligados a diferentes funcións do novo edificio: un primeiro espazo "vestíbulo exterior" do edificio, un segundo espazo exterior entrada privada dos xuíces e conectado á entrada dos xulgados de garda do edificio existente e un último grande espazo público vinculado á sala de vodas.

O cerramento que se propón é de chapa de aceiro perforada. Esta ten diferentes densidades de perforación en función dos requisitos de luz natural dos espazos situados no interior. A chapa combínase cunha segunda pel de vidro que será nalgunhas partes practicable para a ventilación dos espazos e das circulacións. Esta dobre pel proporciona a combinación perfecta para conseguir un edificio moi continuo no exterior que permite a ventilación e entrada da luz.

Aínda que o edificio ten unha volumetría compacta nalgúns puntos de cada planta esta volumetria se " perfora" para conseguir uns espazos exteriores parecidos a unhas terrazas. As plantas máis "publicas" baixa e primeira teñen un grande espazo central "patio" cuns grandes lucernarios que permiten a iluminación natural destes espazos. A cuberta deste patio transfórmase nunha gran praza verde na planta primeira.

O edificio únese ao edificio existente en dous puntos. Na planta soto conectando os dous aparcadoiros e conectando a zona de arquivos xerais e na planta primeira onde se sitúan as salas de vistas do edificio de xulgados " A Parda" e a nove sede xudicial de Pontevedra. 

Concurso Confederación Hidrográfica Miño-Sil

Concurso Confederación Hidrográfica Miño-Sil

CHMS/FOTOS

CHMS/PLANOS

NOMBRE DE LA OBRA: CONCURSO PARA LA CONSTRUCCIÓN DE LA SEDE DE LA CONFEDERACIÓN HIDROGRÁFICA DEL MIÑO-SIL 

AUTORES: JON MONTERO MADARIAGA, NAIARA MONTERO VIAR Y JAVIER SUANCES PEREIRA ARQUITECTOS

COLABORADORES: BEATRIZ LUCAS (arqta), LUIS MARCOS (arqto), PABLO MERA (arqto), MARTA SIERRA (arqta)

EMPLAZAMIENTO: Ourense. Galicia.

FECHA: OCTUBRE 2011

CLIENTE/PROMOTOR: AYUNTAMIENTO DE OURENSE Y CONFEDERACIÓN HIDROGRÁFICA DEL MIÑO-SIL

PRESUPUESTO (P.E.M.): 4.500.000€

SUP. CONSTRUIDA: 5.795 m2

El proyecto surge del propósito de resolver una serie de problemas urbanísticos latentes en la zona, ofrecer  unos espacios públicos interesantes, así como  conseguir un edificio claro en funcionamiento e integrado en la nueva franja de equipamientos públicos de la ciudad.

Viendo la parcela en su estado actual y su entorno inmediato se detecta un gran  problema urbanístico de circulación peatonal y  desconexión de los espacios públicos y equipamientos que están previstos para la zona.

Es fundamental resolver esta circulación, para conseguir  un  corredor que continúe el paseo de la ribera del río, así como el que se produce sobre el río a través del puente que llega hasta el centro de la ciudad.

Se propone la ampliación de la secciones de paso que se desarrollan en el lateral norte de la parcela, estableciendo un recorrido que llega a un espacio creado para la propuesta, de plaza pública, que se integra en el edificio mediante la introducción de  un mismo lenguaje  en el interior del mismo.

El proyecto articula en dos volúmenes de 6 metros de crujía, unidos el uno al otro  por el  núcleo de comunicaciones verticales. Estos volúmenes se caracterizan por formalizarse de manera que se integran  en su entorno y solucionan  los requerimientos para el control lumínico y de incidencia solar.

Volumen 1: es un volumen más  sobrio, de líneas rectas que se integra con el lenguaje de las viviendas colindantes

Volumen 2: se vuelve más orgánico, trabajando las fachadas en curva con un lamado vertical  de vidrio de colores,  que consigue integrarse en el alzado que, desde el río, proporciona los espacio verdes colindantes, siendo la pieza que cierra una sucesión de alzados de edificios singulares, participando con el color cambiante de los árboles de ese paseo fluvial, que se desarrolla en el margen del río.

Se consigue de esta forma un nuevo referente para la ciudad, un icono, que se ubica en una de las principales entradas a la  ciudad, que se equipara al gran dinamismo formal que ofrece a la ciudad el Puente del Milenio, presentando una imagen vanguardista de Ourense a todo aquel que lo visita  y que los ciudadanos pueden disfrutar.

Mediante la diferenciación del edificio en dos volúmenes  se genera  un esquema de funcionamiento  de planta muy claro, ubicando, en las plantas superiores, en uno de los volúmenes, todos los despachos de las unidades: volumen 1,  mientras que en el volumen 2, se colocan todas las zonas comunes de oficina paisaje y  las salas específicas de las unidades.

El optar por esta volumetría en volúmenes de crujía de  6 metros  se consigue que la estructura de hormigón sea sencilla y económica  y la elección de los sistemas de doble piel que se utiliza en la fachada permite el control lumínico, la ventilación y el control acústico. 

Concurso Tabacalera de A Coruña

Concurso Tabacalera de A Coruña

TBC/FOTOS

TBC/PLANOS

NOMBRE  DE LA OBRA: REDACCIÓN DEL PROYECTO BÁSICO Y DE EJECUCIÓN DE LA REHABILITACIÓN DEL EDIFICIO DE LA ANTIGUA FÁBRICA DE   TABACOS PARA INFRAESTRUCTURAS JUDICIALES EN A CORUÑA.

AUTORES: JON MONTERO Y  NAIARA MONTERO ARQUITECTOS / ICEACSA INGENIERÍA

EMPLAZAMIENTO: Plaza da Palloza, A Coruña. Galicia 

FECHA: Marzo 2011

CLIENTE/PROMOTOR: SPI (Sociedad Pública de Inversiones de Galicia) 

PRESUPUESTO (P.E.M.): 20.000.000€

SUP. CONSTRUIDA: 17.560 M2

La Real Fábrica de Tabacos de la ciudad de A Coruña ocupa un lugar prominente en la historia del tabaco español. Para su instalación se optó por ocupar el edificio que a finales del siglo XVIII servía como los correos marítimos, un lugar estratégico para la conexión con la Habana y Buenos Aires.

Un primer paso en este proyecto fue una profunda reflexión sobre aquellos aspectos relacionados con el paisaje circundante y con la implicación del edificio en el conjunto. Establecemos las pautas de intentar asumir la integración del edificio en un sistema sostenible y dotado de sensibilidad medioambiental.

En consecuencia se podría sintetizar el proceso de reflexión arquitectónica y urbana en las siguientes direcciones:

-Emplazamiento y relación con su entorno

-Carácter arquitectónico del edificio

La Fábrica de Tabacos se organiza de manera simétrica. El edificio se configura entorno a cuatro patios de amplias dimensiones. Un potente cuerpo edificado central articula la axialidad del edificio y en su parte hacia el acceso por la Palloza se contiene el acceso monumental. Esta simetría nos es muy útil a la hora de encajar en nuestra propuesta el programa de necesidades requerido para la rehabilitación de la fábrica en infraestructuras judiciales. Trabajamos también con los patios de dos maneras distintas. Los dos patios delanteros pasan a ser el vestíbulo principal del edificio, cubiertos por un gran lucernario, y unificándose en planta baja. Mientras que en los traseros realizamos una reinterpretación de estas estancias que existen en la actualidad ocupándolos pero de una manera mucho más razonable, donde ubicaremos las secciones. Nunca se ocupan en su totalidad sino que se deja siempre una franja perimetral que permite la iluminación y ventilación de las estancias, dejando que este elemento respire. Entorno a estos patios tenemos las grandes naves longitudinales que componen el edificio, con planta baja, primera y segunda. Estas naves se rematan con una cubierta a dos aguas, que ha sufrido modificaciones con el tiempo siendo perforada puntualmente con unos pequeños lucernarios.

La dimensión del futuro edificio, consecuencia de su programa de necesidades, así como su relación con su emplazamiento geográfico concreto, conducen de forma inevitable a la concepción de una volumetría de destacada presencia, con la expresa voluntad de afirmarse en el entorno, caracterizando su destacada función mediante una potente caracterización formal. En este sentido, se ha prestado especial atención a la creación de un volumen en la nave central de la fábrica que se eleva y se convierte en un hito dentro de la ciudad. Este cuerpo hace una reinterpretación del "skyline" de cubiertas existente pero con un lenguaje moderno. Este volumen nos aporta la posibilidad de acoger un enorme espacio de oportunidad, que puede vincularse tanto con las nuevas infraestructuras judiciales como con el espacio que solicita el pliego de uso por determinar. Por otro lado, este volumen nos permite la introducción de luz natural en el edificio, con especial impacto en los espacios de relación, ya que al diseñar un gran lucernario que se abre sobre una sucesión de huecos interiores, permitiendo la iluminación en toda la altura del edificio en estas estancias de uso común. Este cuerpo no llega hasta la fachada principal, sino que se queda retrasado, con la consecuente aparición de una terraza que se vuelca a las vistas del puerto de A Coruña. Este hecho nace de la clara intención de darle mayor protagonismo a la fachada de acceso de modo que la vista del reloj con el volumen en un segundo plano, pudiendo estar este iluminado, dotará, sin duda alguna de una teatralidad que convertirá la fábrica en un punto de referencia dentro de la arquitectura de A Coruña. 

Concurso Lonja de Ondarroa

Concurso Lonja de Ondarroa

OND/FOTOS

OND/PLANOS

NOME DA OBRA: CONCURSO PARA A REDACCIÓN DO PROXECTO BÁSICO E DE EXECUCIÓN DA LONXA DE PESCADO EN ONDARROA

AUTORES: JON MONTERO MADARIAGA E NAIARA MONTERO VIAR ARQUITECTOS / ENXEÑERÍA EPTISA

LOCALIZACIÓN: Ondarroa, Bizcaia. País Vasco.

DATA: SEPTEMBRO 2011

CLIENTE/PROMOTOR: GOBERNO VASCO

CONSTRUCTOR: ______

PRESUPOSTO (P.E.M.): 17.660.000 €

SUP. CONSTRUIDA: 3.588 m2

Estes son algúns dos obxectivos que foron tidos en conta no momento de formular a actual proposta para a construción das novas instalacións na área pesqueira do porto de Ondarroa:

• Construción dun edificio de nova planta cunha linguaxe arquitectónica que permita a súa integración paisaxística sen renunciar a unha imaxe propia da actividade desenvolvida no seu interior.

• Utilización de materiais e sistemas construtivos que permitan minimizar razoablemente os custos de execución, nun marco de funcionalidade e contención.

• Especial atención aos aspectos relacionados coa maior sensibilidade ambiental, así como a utilización de todos os recursos necesarios para mellorar aspectos relacionados coa sostibilidade final da instalación.

• Atención así mesmo, a aqueles aspectos funcionais e construtivos que poidan mellorar o proceso de comercialización do peixe e a súa posterior transformación, así como aqueles que sexan propios do estrito cumprimento das normas sanitarias propias do sector.

• Rexeneración urbanística do sector.

• Reducir a zona actualmente valada, permitindo deste modo unha maior fluidez peonil e relación urbana co núcleo da poboación a través da rúa de Egidazu e da rotonda situada á chegada da ponte de Calatrava.

• Dignificar a actividade da venda do peixe a través das salas de poxa, facilitando ao máximo o contacto visual dende o espazo público.

• Previsión de novas prazas de aparcadoiro subterráneo e en réxime de rotación.

• Dignificar a arquitectura e a súa relación coas volumetrías máis próximas.

• Reducir e ordenar o impacto producido pola presenza de grandes vehículos de transporte no sector. 

Concurso Complejo deportivo en Gorliz (1er premio)

Concurso Complejo deportivo en Gorliz (1er premio)

GRZ/FOTOS

GRZ/PLANOS

NOME DA OBRA: NOVO CONXUNTO EDIFICATORIO NO COMPLEXO DEPORTIVO DE GORLIZ 

AUTORES: JON MONTERO MADARIAGA E INMANOL MONTERO VIAR ARQUITECTOS / EPTISA ENXEÑERÍA

LOCALIZACIÓN: Gorliz, Bizkaia. País Vasco.

DATA: 2011

CLIENTE/PROMOTOR: CONCELLO DE GORLIZ

CONSTRUCTOR: ______

PRESUPOSTO (P.E.M.): ______

SUP. CONSTRUIDA: 9.689,90 m2

A situación proposta para as novas dotacións deportivas no municipio de Gorliz forma parte da zona deportiva actual de Uresarantze, completando os campos de futbol, pista de tenis e atletismo existentes.

O recinto no que se pretenden situar estas novas instalacións forma parte dunha paisaxe dominada por unha forte topografía que remata por conformar unha depresión protagonizada por plataformas graduadas co obxecto de albergar os usos deportivos. Un marco de vexetación arbórea formada maioritariamente por piñeiros e aciñeiras constitúe o ámbito paisaxista deste conxunto deportivo que ocupa o que, en épocas da nosa infancia, constituían os "arimunes", conxunto de dunas de area de carácter atlántico de grande altura, que protagonizaban boa parte dos nosos xogos e diversións estivais... Na actualidade, os restos destes "arimunes" constitúen un grande espazo destinado ao uso público que, equipado por barbacoas e xogos infantís converteuse na segunda zona verde máis visitada de Bizkaia.

A situación do edificio proposto responde á vontade de manter como referencia, o eixe lonxitudinal existente no recinto deportivo, materializado na actualidade por un percorrido peonil que parte do campo de futbol e que mediante escaleiras vai salvando as diferentes plataformas de suba en dirección norte. Así, o edificio sitúa o seu acceso e centro de gravidade neste eixe norte-sur, e é a partir deste centro que bascula e se distribúe en forma de abano. Este movemento permite dividir o edificio en tres volumes principais, o central que se correspondería co eixe do recinto e que situaría os accesos principais e comunicacións verticais, un segundo volume situado ao leste do primeiro onde se situarían principalmente as piscinas, zonas termais, vestiarios, zona de ximnasio e solario exterior, e un terceiro volume situado ao oeste do primeiro no que se situaría o frontón, vestiarios e as pistas de pádel. O edificio formúlase con dous accesos, o primeiro, situado fronte á rúa Uresarantze, constituiría o novo acceso peonil do conxunto, dada a proximidade do aparcadoiro público existente no vial así como a proximidade, xunto ao restaurante Begoña, dunha parada do transporte público. Este acceso supoñería unha alternativa aos actualmente existentes nas zonas inferiores e intermedias do conxunto, aproveitando así a posibilidade de acceder dende a plataforma superior mediante un percorrido no que a xeometría ondulada da cuberta nos permite enmarcar a paisaxe. O segundo, situado sobre a cota do campo de futbol artificial e que se produce grazas ao movemento en planta en forma de "abano", permite recoller os percorridos peonís interiores do conxunto, así como o necesario acceso dos vehículos de servizo.

Este edificio está pensado para poder construírse en dúas fases, unha primeira na que se podería construír o volume de acceso, comunicacións verticais e administración, así como o situado ao leste deste e que albergaría a piscina, zonas termais, vestiarios e ximnasio e unha segunda fase na que se construiría o edificio situado ao oeste e que albergaría o frontón cos seus vestiarios, e as dúas pistas de pádel. No exterior recolócanse as dúas pistas de tenis, inicialmente sen cubrir, pero coa posibilidade de facelo doadamente nun futuro, dadas as condicións topográficas previstas no proxecto. 

Concurso Biblioteca do Estado

Concurso Biblioteca do Estado

BBL_CON/FOTOS

BBL_CON/PLANOS

NOME: Biblioteca Pública do Estado en Barcelona

EMPLAZAMENTO: Pase  de circunvalación nº 2-12 e Avda. del Marqués de Argentera, Barcelona.

DATA: Febreiro 2010

CLIENTE/PROMOTOR: Xerencia Infraestructuras e equipamentos de cultura.

ARQUITECTOS: Jon Montero Madariaga, Naiara Montero Viar

COLABORADORES: Laura García Hintze(arquitecto), Pau Llorca Abad (arquitecto), Adi Masarwi (arquitecto), Jordi Pujol Liñán (arquitecto), Gemma Serra Vinyals (arquitecto), Enric Iturbe (Ardèvol Consultor)

PRESUPOSTO (P.E.M.): 27.069.000 €

SUP. CONSTRUIDA: 38.225 m2

Unha primeira reflexión, a escala de cidade, permite identificar un eixo virtual que enlaza en liña recta a prolongación da Avda. Meridiana co solar da Biblioteca, atravesando o Parc de la Ciutadella para finalizar na propia Estació de França. Este eixo virtual acabará por converterse en un dos principais recorridos da estructura de espacios libres do sector e o punto para acceder ó gran espacio interior das arcadas da estación. A proposta parte da necesidade de manter o actual espacio público formado pola denominada "praza de carruaxes" en tanto que espacio de acceso ás instalacións da Universidade Pompeu Fabra e espacio-rótula do sistema de espacios libres formado pola entrega da Avda. Marqués de Argentera co Passeig de Circumvalació e o Parc de la Ciutadella.

O mantemento deste espacio libre, si ben dificulta a visión directa da Biblioteca desde Marqués de Argentera, proporciona, a súa vez, un importante espacio de acceso e de relación que permite potenciar o seu "rol" como punto de atracción urbana do sector. Todos estes argumentos-obxectivo condicionan a formalización arquitectónica do edificio que presenta unha fachada de carácter organicista cara o Parque, utilizando os seus desprazamentos en planta para colocar terrazas como elementos de transición entre espacio interior e exterior, mentres que a fachada sur, encarada á Estación, defínase mediante dos superficies planas que adoptan un carácter de neutralidade fronte á potencia da arquitectura da propia Estación.

A perforación central aberta no edificio, así como a teatralidade provocada pola confluencia de aliñacións curvilíneas, responde á vontade de resaltar este punto neurálxico, facilitando a súa vez a visión directa da zona dos andares da Estación desde o Parque. Finalmente, unha rampla de gran lonxitude sobresae e, en certa maneira "coloniza", o espacio público situado na antiga "praza de carruaxes", dotándoo de estructura urbana e resolvendo os accesos peonís á primeira planta da Biblioteca.

Concurso Lonja Pasaia

Concurso Lonja Pasaia

PSJ/FOTOS

PSJ/PLANOS

NOME DA OBRA: CONCURSO PARA A NOVA LONXA DO PORTO DE PASAIA, GUIPUZCUA.

COLABORADORES: COTECNO

EMPLAZAMENTO: Pasaia, Guipuzcua.

DATA: 2010

CLIENTE/PROMOTOR: AUTORIDAD PORTUARIA DE PASAJES

CONSTRUCTOR: ______

PRESUPOSTO (P.E.M.): ______

SUP. CONSTRUIDA: 24.850 M2

Da reflexión efectuada acerca do programa de necesidades, situación urbana, condicións do entorno e situación das “liñas vermellas” que marcaban, por un lado os condicionantes de gálibo e directrices da Autoridade Portuaria e por outro, o presuposto máximo determinado polas bases do concurso así como as recomendacións efectuadas polos servicios técnicos municipais, chegamos ás seguintes conclusións:

01. O edificio debe desenvolvese necesariamente en horizontal, ó largo do cantil sen superar o gálibo.

02. O paseo peonil ligado o recorrido sobre o cantil do porto, debe resolverse no marco do proxecto sen producir interferencias ca actividade pesqueira desenvolvida.

03. Tratámola fachada con fronte á rúa Esnabide, có obxectivo de minimizar o seu impacto (275 metros de desenvolvemento horizontal) debía por tanto de adoptar unha deformación en forma de dobras ou dilatacións, proporcionando cambios de planos e sombras que poden facer mais amable a súa forma de integración urbana.

A formalización ou, si se quere, as deformacións producidas no desenvolvemento lineal da planta, proporcionan lixeireza ó conxunto do edificio sen que por éllo sufra inconveniente algún a distribución funcional en planta que, en calquera caso e tal como xa se ha dito, ten un carácter marcadamente lineal.

A fachada á baia debía, polo contrario, axustarse de forma paralela á traza do cantil có obxecto de priorizalos espacios de desembarco e traballos necesarios para a conducción do pescado o interior da lonxa.

O resultado final destas reflexións e a súa formalización definitiva, acaba por conformar unha imaxe en planta de carácter fusiforme que parece recordar a forma dunha sardiña deitada sobre o peirao, ca cabeza dirixida cara a igrexa de San Pedro e que nos ha proporcionado a idea do lema de concurso: “como pez na auga”.

04. Tendo en conta o feito de que a cuberta será claramente visible desde a zona elevada do municipio e, de forma especial, desde o sector residencial situado sobre o actual zócalo industrial da rúa Esnabide, debíamos tratala cuberta como a “quinta fachada do edificio”.

Este é un dos puntos máis relevantes do proxecto arquitectónico, na medida en que se propón transformala cuberta, de forma parcial, nun recorrido peonil de gran valor paisaxístico e urbano.

05. Unha vez adoptada a solución de manter as instalacións actuais da fábrica de xeo, aparece como obxectivo necesario minimizar o seu impacto  tratando de integrala no espacio urbano.

Este anteproxecto mantén a fábrica de xeo e, para éllo propón eliminar parte das cruxias estructurais innecesarias para o seu proceso industrial, limitando así o volume actual, eliminando a súa vez os actuais cerramentos de obra para substituílos por unha pel formada por placas de “policarbonatos”. 

Lonxa Ribeira

Lonxa Ribeira

LRB/FOTOS

LRB/PLANOS

NOME DA OBRA: CONCURSO PARA A NOVA LONXA DE RIBEIRA

COLABORADORES: COTECNO. JACOBO GUILLÉN (ingeniero)

EMPLAZAMENTO: Ribeira, A Coruña. Galicia.

DATA: 2010

CLIENTE/PROMOTOR: PORTOS DE GALICIA

CONSTRUCTOR: ______

PRESUPUESTO (P.E.M.): 13.190.250 €

SUP. CONSTRUIDA: 25.850 m2

A lonxa articulase en dous pezas claras.

Por un lado un volume en U que agrupa tódalas salas técnicas e socio-administrativas da lonxa e por outro lado un conxunto de 5 volumes lonxitudinais que conteñen os módulos de exportadores.

Ambas pezas únense nun mesmo conxunto arquitectónico mediante unha mesma linguaxe tectónico de zócalo de formigón, que envolve a totalidade da planta baixa, mentres que en cuberta a unión entre elas realizase mediante cubertas planas de formigón e pavés que cobren os corredores de circulación do edificio, proporcionando a estes luz natural como sistema sostenible.

Estas dúas pezas diferéncianse dunha maneira notable, no solo en canto as súas volumetrías, como apuntábamos, seno tamén mediante o tratamento das súas cubertas que a pesar de usar o mesmo material, o zinc, este aplicase con dous sistemas constructivos diferentes, conseguindo así dúas linguaxes distintas para cada peza, potenciando a lectura do funcionamento do edificio exteriormente.

O primeiro sistema constructivo trata de traba mecanicamente pequenas pezas romboidais de zinc, que simulan un escamado na cuberta do volume en U.

O segundo sistema son bandexas de zinc trabados mecanicamente o soporte, que dan unha continuidade lonxitudinal ás cubertas dos módulos, baixando a fachada na parte posterior de expedición.

A peza en U, "o pez", componse de tres partes continuas tanto na súa cuberta, como na súa organización funcional y espacial interior.

En canto o conxunto dos cinco volumes que conteñen os módulos de exportadores funciona comunicando a cada un de eles á peza en U mediante dous corredores laterais, de 4 metros de ancho, que divídense en corredor de limpo e corredor de sucio, entendendo por corredor de limpo, aquel corredor polo que circula o pescado xa tratado para a súa expedición, e por corredor de sucio aquel polo que circula o pescado sen tratar procedente da exposición. Cada un dos corredores, como apuntábamos anteriormente ten unha cuberta de formigón con laterais de pavés para a entrada de luz.

Cada un dos corredores de sucio procede de un corredor lonxitudinal que os une ca exposición. Mentres que os corredores de limpo desembocan nun corredor de expedición, xerándose así un esquema de funcionamento en "espina de pez".

Contemplando que parte dos exportadores son minoristas que no posúen o seu propio módulo para o tratamento do pescado, se habilita unha zona de expedición na que contan con tódolos servicios para realizar o tratamento do pescado para a súa expedición. Esta zona reflexase no edificio alargando unha das pezas lonxitudinais.

A cubertas destes volumes lonxitudinais se desenrolan en dentes de serra de zinc, que permite a entrada de luz natural ós módulos como sistema sostenible. Esta luz natural é homoxénea e sen incidencia solar, xa que tratase dunha orientación norte, polo que evitase o quecemento do local, o que consigue axudar á climatización dos espacios fríos de planta baixa.

O skyline ou silueta do edificio permite unha integración do mesmo no entorno, xa que se o observamos, este articulase como un conxunto de cubertas inclinadas de diversas formas e alturas, xerando un dinamismo que continúa no edificio.

Novo edificio xudicial en Huércal - Overa

Novo edificio xudicial en Huércal - Overa

JHO/FOTOS

JHO/PLANOS

NOME DA OBRA: CONCURSO PARA A NOVA SEDE XUDICIAL EN HUÉRCAL – OVERA. ALMERÍA

EMPLAZAMENTO: - Huércal – Overa. Almería

DATA: Setembro 2010

CLIENTE/PROMOTOR: JUNTA DE ANDALUCÍA

CONSTRUCTOR: ______

PRESUPOSTO (P.E.M.): 346.500 €

SUP. CONSTRUIDA: 3.190 M2

O edificio integrase no entorno e na parcela adoptando unha volumetría limpa e clara, un edificio que a pesar de volcarse cara o seu interior, para se protexer do clima organizándose entorno a 3 PATIOS, relacionase có exterior mediante unhas caixas abertas, que sobresaíndo do volume principal, quedan en voo sobre o espacio público exterior, convertese así en un hito e punto de referencia no lugar.

Este proxecto ten un forte carácter introvertido có propósito de conseguir espacios nos que a luz estea moi presente, pero de unha maneira controlada. Ademais, esta característica de edificio pechado en si mesmo proporciónalle unha privacidade que consideramos importante e necesaria nesta tipoloxía.

As alcazabas, fortaleza típica do sur de España, son unha edificación que teñen como obxectivo defenderse do exterior, queremos en noso proxecto reinterprete este concepto pechándonos á disparidade arquitectónica do entorno.

Un dos elementos principais desta tipoloxía edificatoria é a sala de vistas, polo tanto concibiuse o proxecto entorno a estes elementos dotándolles dun carácter singular traducíndoos nos 3 PATIOS na planta superior, de maneira que nos proporcionan a posibilidade de introducir luz natural que as articula como espacios máis agradables.

Con estes espacios abertos introducimos o lenguaxe do patio andaluz tradicional. Estes hitos singulares no noso proxecto convértense nos pulmóns do edificio creando uns lugares de vexetación, que proporciona entrada de luz natural, e ventilación.

A introducción da natureza no edificio non se limita unicamente a estes recunchos, senón que creamos unha praza como saída da sala de vodas que conecta o edificio có espacio verde adxacente, esta praza adquire un carácter íntimo o quedar envolta polo edificio.

No interior do edificio os espacios públicos articúlanse como caixas que brotan do edificio sobre a trama urbana. Un destes elementos crece para recibirnos convertese así no acceso principal do edificio.

Para a pel do edificio empregase un ladrillo cerámico cun sistema de fachada trasventilada, no que podemos destacar unha celosía no zócalo do edificio que proporciona luz e ventilación ás estancias situadas no soto.

As características intrínsecas do material o converten no idóneo polas súas grandes prestacións térmicas, que se melloran gracias á cámara de aire propia do sistema constructivo.

Escultura

Escultura

ESC_CON/FOTOS

ESC_CON/PLANOS

NOME: Escultura en espacio público 1º PREMIO.

EMPLAZAMENTO: Xardíns Llorenç Sans, entre a Avenida del Sol e a confluencia da rúa Joana Raspall do conxunto urbanístico de Can Bertrand.

DATA: XULIO 2009

CLIENTE/PROMOTOR: Ayuntamient de Sant Feliu de Llobregat, Barcelona

ARQUITECTOS: Jon Montero Madariaga

COLABORADORES: Jordi Pujol Liñán (arqto), Laura García Hintze(arqta), Gemma Serra Vinyals (arqta), Adi Masarwi (arqto)

PRESUPOSTO (P.E.M.): 30.000 € 

Poucas veces o resultado final dunha manifestación artística é consecuencia dunha profunda reflexión acerca da condición do obxecto e a súa posterior formalización e esta é, sen dubida, unha delas.

A condición de escultura urbana do obxecto obriga a efectuar unha análise intensa e detallada de aqueles elementos característicos do seu entorno en termos de uso, volumetrías, materialización constructiva e posición estratéxica e relativa.

O lema de esta proposta, "diàlegs", non é máis que unha abstracción do que para nosoutros ha suposto este proceso de aproximación a un resultado final que permítenos reflectir, en termos de materialidade, forma e texturas, unha contribución persoal á proposta de realización artística implícita neste concurso.

Catro esveltas figuras revestidas de aceiro corten "dialogan" entre elas mentres executan un elegante paso de danza desenvolvido a mercé do vento que as abraza, formando con a súa poderosa presencia dun "hito urbano", dotado de gran espectacularidade, nun lugar que haberá de ser pola súa vocación urbana, así como polo seu especial protagonismo visual, un enclave decisivo para o futuro deste sector de Sant Feliu de Llobregat.

A formalización vertical desta escultura pretende reforzar o seu papel escenográfico á vez que a converte en referencia visual desde a Avenida del Sol, desde a rua Joan Raspall, eixo da veciña urbanización, do propio parque de Llorenç Sans no que se sitúa e, inclusive, desde a próxima autopista, mentres que a súa altura e a súa potencia visual permiten relativizala escala dos edificios máis próximos.

 

Valdebebas

Valdebebas

VLD_CON/FOTOS

VLD_CON/PLANOS

NOME:                                        PARQUE URBANO VALDEBEBAS                                            

EMPLAZAMIENTO:                     Parque de Valdebebas. Madrid

DATA:                                         XULLO 2009

CLIENTE/PROMOTOR:            Ayuntamiento de Madrid

Junta de Compensación de Parque de Valdebebas

ARQUITECTOS:                         JON MONTERO MADARIAGA, ESTHER CATALÁN TERUEL, ELENA DEL POZO FERNÁNDEZ, MONTERO-GRÀCIA ARQUIECTES S.C.P

PRESUPOSTO (P.E.M.): 

SUP.CONSTRUIDA:                                    80 hectáreas

Previamente á elaboración do proxecto, o estado semi-natural do futuro parque fíxonos realizar unha reflexión sobre o tipo de tratamento e ordenación apropiado para unha zona verde que serve de punto focal para un novo desenvolvemento urbano á vez que antesala dun gran Parque Forestal.

É por iso que o proxecto concíbese como un parque-transición entre o espacio público urbano (duro) e o espacio público forestal, intentando concentrala intervención na zona mais próxima á trama urbana e a medida que o parque se distancia desta, realizar unha intervención o mais mínima posible intervindo exclusivamente nos recorridos propios do parque. A idea do proxecto nace da necesidade de resolver as conexións e transicións entre a trama urbana da nova cidade e a trama (morfoloxía) en forma de "folla" do gran Parque Forestal de nova creación, así como da propia topografía do terreo.

Una vez localizados os recorridos principais, estes son entendidos como "raíces" do novo Parque Forestal como unha "folla". Estes recorridos nacen en dúas pasarelas do Parque Forestal, que cruzan o curso da auga (Vía pecuaria) e adoptan formas sinuosas mediante muros de formigón e muros de pedras conseguindo así unha maior adaptación topográfica o territorio e permitindo que en determinados puntos destes recorridos aparezan zonas de estar e franxas de vexetación, e que se creen zonas con carácter de praza alí onde a topografía é mais plana e o permite, identificando miradoiros e hitos para aproveitar as magníficas vistas da serra e conexións visuais destacables.

O perímetro do parque ou zona de transición entre estes recorridos "raíces" e a trama urbana solucionase mediante a creación dunha plataforma-franxa de forma orgánica de aproximadamente 30m de ancho e situada na cota da nova cidade, na que instálanse tódalas necesidades de equipamentos e servicios propios dun parque urbano destas dimensións, xa sexan zonas e equipamentos lúdicos, estancias e deportivos e incluso un escenario para actividades culturais, tanto temporais como permanentes cerca do novo Lago.

Tabakalera

Tabakalera

TBK/FOTOS

TBK/PLANOS

NOME DA OBRA: CONCURSO PARA RENOVACIÓN ARQUITECTÓNICA DA ANTIGA FÁBRICA DE TABACOS DE SAN SEBASTIÁN-DONOSTIA. (1ºPREMIO)

AUTORES: JON MONTERO Y  NAIARA MONTERO

EMPLAZAMENTO: Paseo del Duque de Mandas, nº52. 20012 Donostia. San Sebastián

DATA: Proxecto de execución: Abril 2010

CLIENTE/PROMOTOR: CICC (Centro internacional de cultura contemporánea)

CONSTRUCTORA: ______

PRESUPOSTO (P.E.M.): _____

SUP. CONSTRUIDA: 30.000 M2

A proposta de proxecto propón crear unha "loggia" no sector norte do edificio có obxectivo de caracterizar unha nova praza urbana a cota da planta soto que, de forma plurifuncional e cun carácter de espacio parcialmente cuberto, resolva as entregas do actual acceso subterráneo e comunique directamente cos novos accesos mecánicos e ca "rúa principal" del futuro CICC.

Este espacio urbano-"loggia", de nova creación, é unha peza fundamental deste proxecto xa que, falando en termos lúdicos, se trataría da peza clave para completar o "tres en raia" que da pé ó lema deste concurso e que acabaría por relacionar, atravesando o edificio nunha hipotética diagonal as tres fichas en xogo: o parque de Cristina Enea (e o barrio de Egia), Tabakalera e o sector do ensanche da cidade situado ó outro lado do río. Este recorrido en diagonal, caso de efectualo polo interior do edificio, sería finalmente o que relacionase seus dous principais accesos: o actual, desde o Paseo do Duque de Mandas e, a través da "rúa principal" e do patio do cuadrante noroeste (baleirado ata o nivel do soto), o de nova creación que daría acceso á xa citada "loggia".

Por outro lado, tras o recoñecemento do valor arquitectónico e tipolóxico do edificio, o proxecto establece estratexias de mantemento e posta en valor de seus características máis representativas. De este modo, nos tratamos de manter unha máxima coherencia constructiva que permita minimizar as intervencións estructurais no edificio.

Un volume de vidro de nova planta se alzará sobre o corpo central do edificio en busca das enerxías alternativas (placas fotovoltaicas) reforzando a imaxe simétrica do edificio. As dependencias de esta última e máis significativa planta albergarán espacios de restauración de acceso público con fantásticas vistas sobre a capital, e de noite, converterase nun volume de luz a modo de gran faro urbano.

Urb. Calella

Urb. Calella

AZC/FOTOS

AZC/PLANOS

NOME: PLAN PARCIAL, PROXECTO DE REPARCELACIÓN E PROXECTO DE URBANIZACIÓN SUD 4 SECTOR RESIDENCIAL “RIERA CAPASPRE” E SUD 6 SECTOR INDUSTRIAL EN CALELLA DE MAR

EMPLAZAMENTO:  SECTOR SUD-4 RESIDENCIAL “RIERA CAPASPRE” Y SUD-6  SECTOR INDUSTRIAL EN CALELLA DE MAR

DATA: EN FASE DE APROBACIÓN INICIAL 2008

CLIENTE/PROMOTOR: GESTVIA (AYUNTAMIENTO DE CALELLA DE MAR)

CONSTRUCTOR:

COLABORADORES: IDOM, Enginyeria i Sistemes S.A., ESTHER GATELL POCH, Ingeniera de CCP., CAROLINA MIRAPEIX Abogada, MONTERO-GRACIA, Arqtos.

PRESUPOSTO (P.E.M.): 7.992.901,00 € (SUD-4), 14.461.941,15 € (SUD-6)

SUP.CONSTRUIDA:  169.171,42 m2 (SUD-4), 242.811,49 m2 (SUD-6)

Calella nestes últimos anos ha experimentado un destacado crecemento urbano así como importantes cambios na configuración da súa infraestructura urbana creando uns novos escenarios susceptibles dun desenvolvemento urbano adecuado ás futuras necesidades do municipio que han xustificado a tramitación dun novo Plan de Ordenación Urbanística Municipal (POUM).

Este novo Plan propón, entre outros, que o sector do solo urbanizable denominado SUD-4, sector residencial "Riera Capaspre Central" se poida transformar nun solo urbano, mediante a tramitación deste Plan Parcial urbanístico.

Así mesmo que o sector do solo urbanizable denominado SUD-6, sector "Industrial" de actividades económicas e industriais, se poida transformar nun solo urbano mediante a tramitación de este Plan Parcial Urbanístico.

En primeiro lugar cabe destacar como principal obxectivo deste planeamento a vontade de ordenar e desenvolver o sector que, por extensión e localización urbana, constitúe unha das principais zonas de crecemento industrial, terciario e de servicios de calidade, do municipio de Calella, tal e como se definen no novo Plan de Ordenación Urbanística Municipal de Calella. O sector do solo urbanizable denominado SUD-6, sector "Industrial" de actividades económicas e industriais.

A creación dunha nova reserva do solo industrial para situalas novas actividades económicas e industriais, encontrase na liña de potenciar un crecemento equilibrado, que promova a desestacionalización da economía do municipio.

Así mesmo, asociado ó desenvolvemento do sector, xuntamente co sector SUD-4, permitirá a abertura do novo acceso norte da poboación, que enlazará a actual vía de acceso á autopista có novo vial básico previsto no POUM, situado o lado da riera Capaspre.

O obxectivo con respecto á vialidade, é estructurar unha rede viaria que non dependa exclusivamente da actual carreteira N-II. A habilitación deste novo acceso, que saíndo do actual acceso á autopista C-32, permita acceder directamente a área hoteleira a través da riera de Capaspre, que a súa vez se ha de converter nun novo eixo central da cidade.

Vivendas Matadepera

Vivendas Matadepera

MTP/FOTOS

MTP/PLANOS

NOME: 36 VIVENDAS DE PROMOCIÓN PÚBLICA EN MATADEPERA (1ª FASE)

 

EMPLAZAMENTO: MAZÁ SITUADA ENTRE A AVENIDA MAS SOT E AS CALLES  BALMES, SANT QUIRZE Y LA FLORIDA

 

DATA: NOVEMBRO 2006 (actualmente en fase de execución)

 

CLIENTE/PROMOTOR: AYUNTAMIENTO DE MATADEPERA / LLOC NOU

 

CONSTRUCTOR: SOLNESS (GRUPO SALAS)

 

COLABORADORES: LAURA GARCIA, arqta., ELISABETH AGUILAR estudiante de arqta., BRUFAU-CUSÓ ESTUDI D’ARQUITECTURA S.L., ARQUIBLAU 5.5. S.L., (estructuras), OFINGAR INGENIEROS S.L.

 

PRESUPOSTO (P.E.M.): 1.618.821,39 €

 

SUP.CONSTRUIDA: 3.947,61 m2 


O proxecto organizase a partir dunha distribución homoxénea das tipoloxías deseñadas sobre o conxunto da parcela feito que condiciona a aparición dunha trama uniforme de recorridos transversais e lonxitudinais que estructuran dunha forma clara e potente a súa imaxe final.

Esta trama distribúese en dous niveis (planta baixa e planta piso) e se conectan entre si a partir dun sistema de escaleiras estratexicamente dispostas. De esta maneira se consigue que as vivendas situadas en planta baixa (50% del total) teñan acceso o mesmo nivel mediante itinerarios practicables e o resto de vivendas, situadas en planta piso, a través das escaleiras e os ascensores correspondentes. Das vivendas situadas en planta piso, 10 son da tipoloxía “dúplex”. As vivendas de planta piso que se poderán acceder a través de los ascensores son “visitables”. Tódalas vivendas dispoñen de ventilación cruzada.

O modelo de ocupación planteada permite proxectar os espacios libres de forma ligada os diferentes recorridos peoniles ca correspondente reducción dos costos de urbanización; as zonas cércanas ás rúas onde pódese prever a plantación de árbores sitúanse fora do ámbito de ocupación do aparcadoiro subterráneo.

Con referencia á circulación rodada e a rede de aparcadoiros, propóñense o sistema de aparcadoiros  subterráneos conectados entre as dúas fases, que permite reducir o número de entradas e saídas e se prevé un aparcamento en superficie ó largo das  rúas de Balmes e da Florida. Nesta fase, construirase un aparcamento de 36 prazas, 4 das cales serán para minusválidos. Se reservará un espacio na planta soto para trasteiros, cun total de 18 trasteiros na planta semi-soto  e 18 na planta soto cun trasteiro comunitario.

 

La Marina

La Marina

MAR/FOTOS

MAR/PLANOS

 

NOME: CONCURSO: ACTUACIÓNS DE MELLORA DA ESTRUCTURA URBANÍSTICA NOS ÁMBITOS DA DARSENA “LA MARINA” E PEIRAO DE TRANSANLANTICOS DE A CORUÑA

EMPLAZAMENTO: ZONA DA DÁRSENA DA MARINA A CORUÑA (GALICIA)

DATA: FEBREIRO 2007

CLIENTE/PROMOTOR: AYUNTAMIENTO DE A CORUÑA

CONSTRUCTOR:

COLABORADORES: NAIARA MONTERO, arquitecta

PRESUPOSTO (P.E.M.): 16.000.125,95 €

SUP.CONSTRUIDA: 112.000 m2

Unha primeira reflexión sobre a problemática urbana da Dársena da Marina e seu entorno na cidade de A Coruña permite situar e analizalas principais deficiencias ou contradiccións urbanas que na actualidade padece este sector tan estratéxico na formación histórica da cidade e a súa vez, tan presente no imaxinario urbano da maioría dos seus habitantes.

É necesaria unha primeira consideración e é que a práctica totalidade dos terreos obxecto deste anteproxecto son terreos gañados o mar e por tanto, han estado ou están suxeitos ás problemáticas físicas, funcionais ou administrativas, propias das diferentes autoridades portuarias responsables e que seguramente esta é a principal causa da disfuncionalidade urbana que podemos observar actualmente.

Certamente, e de forma similar a outras zonas portuarias, en A Coruña o porto a crecido dunha maneira desordenada como unha especie de "anti-cidade" cerrada en si mesma como unha fortaleza, e de algunha maneira, ignorada pola vida cidadán. O crecente aumento do tráfico automovilístico e a súa escasa planificación han contribuído, de boa forma, á forte degradación dos espacios públicos abocados o porto.

Obxectivos da proposta: Transformación da Dársena da Marina nun espacio con caracter de "boulevard" e forte centralidade urbana. Máxima intregación dos espacios portuarios no sistema de espacios públicos da cidade. Soterrar e racionalizar boa parte do tráfico rodado reducindo o espacio viario en superficie. Redimensionar e dignificar o espacio libre inmediato o fronte edificado da Marina. Consideración do "muro" do Parrote como elemento xerador dun novo espacio urbano que, a maneira de relectura, en termos de modernidade, do antigo baluarte defensivo resolva o libramento da dársena co Paseo Marítimo, as instalacións da Solana e a parte alta da Cidade Vella. Creación de "topografías artificiais" que, de forma parecidas ás intervencións do "Land Art", permiten caracterizar e acotar o paisaxe urbano dotando o sector de lugares elevados que faciliten as extraordinarias vistas da Marina e da ría do Burgo.

Vinos Monforte

Vinos Monforte

VMF/FOTOS

VMF/PLANOS

NOM  DE L´OBRA: MONTATGE EXPOSITIU. “O SECRETO DA RIBEIRA”

AUTORS: ESCENATE (ESCENOGRAFIA), NAIARA MONTERO (ARQUITECTURA)

EMPLAZAMENT: Rúa do comercio 6-16. Momforte de Lemos

DATA: Proxecto Noviembre 2006 – Execución : Febreiro 2007/ Mayo 2008 (Fin de obra)

CLIENT/PROMOTOR: CONCELLO MONFORTE DE LEMOS

CONSTRUCTOR: SOFTGAL S.A.

PRESUPOST (P.E.M.): 36.000€

SUP. CONSTRUIDA: 459 M2

O Centro de Promoción do Viño da Ribeira Sacra ha sido concibido para servir de porta de entrada a esta comarca, e ha utilizado como denominador común a imaxe da escaleira como elemento metafórico, pois esta representala maneira de cultivar o vino en diferentes niveis nos canóns que marcan o vértice formado polos ríos Miño e Sil. O obxectivo do proxecto: acercar ó visitante máis que nunca á Ribeira Sacra, a súa xente e a súa vida.

Un dos lugares máis peculiares da Península Ibérica no cultivo da vide é a Ribeira Sacra, un espacio natural comprendido entre os ríos Sil e Miño. O viño é un elemento básico de nosos máis arcaicos orixes mediterráneos, de noso desenvolvemento cultural dende os cultivos do antigo Exipto nas ribeiras do Nilo ata a súa difusión por todo o Imperio Romano. Pero neste caso é moito máis que eso. É un Viño con maiúsculas que traspasa fronteiras, que une ás xentes, que crea territorio. O viño é máis unha expresión cultural que unha bebida, e simboliza a conexión da xente ca terra.

O Centro do Viño da Ribeira Sacra é un proxecto artístico composto por varios elementos. Por unha parte, se ha nutrido dos propios habitantes da Ribeira Sacra, que a través dun traballo minucioso de entrevistas revelan a experiencia do visitante con las que explican qué significan para eles a terra e o viño. A música cobra ademais especial importancia durante todo o recorrido, pois é un compoñente básico que axudará ó visitante a empaparse mellor da historia e secretos que garda a Ribeira Sacra.

A linguaxe artística é unha ferramenta utilizada neste proxecto para presentar os contidos de maneira que non só se informe, senón que se comunique e se chegue ó espectador dunha forma máis eficaz e emotiva. O fin último non é meramente informar, senón emocionar ó espectador, facer que se identifique có exposto para que a súa experiencia sexa inesquecible.

Edificio das Artes

Edificio das Artes

UVI_CON/FOTOS

UVI_CON/PLANOS

NOME: CONCURSO DE IDEAS DO “EDIFICIO DAS ARTES” PARA A UNIVERSIDADE DE VIGO

EMPLAZAMENTO: PARCELA DELIMITADA POLA CARRETERA LOCAL PONTEVEDRA-CAMPOLONGO E O RIO LEREZ, ONDE SE UBICABA ANTERIORMENTE O “COMPLEXO INDUSTRIAL TAFISA”

DATA: SETEMBRO 2005

CLIENTE/PROMOTOR: UNIVERSIDADE DE VIGO

ARQUITECTOS: JON MONTERO MADARIAGA, LAGULA ARQUITECTOS S.L.

SUP.CONSTRUIDA: 20.000 m2 (sup. parcela), 26.000 m2 (sup. construida)

O outro día indo en tren cara Vigo, vin unha roca xunto a aquela torre de vivendas que hai saíndo de Pontevedra, xunto á illa do parque das esculturas. Era un anaco de granito que parecía flotar, aquela gran mesa de pedra tiña uns buratos polos que caia o auga, chovía. Non sei se o imaxinei.

Esta proposta parte de considerar o campus como un elemento complexo ligado e conectado polo parque das esculturas. As novas facultades, o Edificio das Artes, estenderán o parque o outro lado do río, erixíndoo como centro do campus ampliado a universidade.

O Edificio das Artes se colocará a maneira de pórche de este parque, límite de inicio e fin. De este modo o acceso o edificio será dual, recorrendo o parque, a través das esculturas, se accede desde o resto do campus, ou desde a nova vía proxectada. Este segundo será o acceso oficial, directamente baixo unha torre que acolle o programa e separando o acceso peonil do de vehículos. A unión dos dous accesos realizase dentro do edificio mediante unha sala de exposicións e dependencias de benvida e consellería.

O edificio é un canto de granito elevado sobre unha estructura pautada, unha envolvente de cantería vertebrada por un esqueleto profundamente funcional. No espacio baixo este pórche se da o acceso desde o parque e a saída o exterior desde os talleres. A roca é continua en fachada e cuberta, pero é perforada sistematicamente para iluminar dependencias, interconectar plantas, estender visuais de corredores e organizando as salas en función das súas necesidades lumínicas.

O programa se estructura a partir de estas perforacións unidas por un esquema estructural que alterna franxas de circulación con franxas de instalacións.

E como en toda estructura cristalográfica, ten un centro cos elementos más isótropos e de maior tamaño, ordenando no perímetro as pezas de menor tamaño e maior anisotropía, os cristais máis fragmentados.

Paseo Vila Olímpica

Paseo Vila Olímpica

PMVO/FOTOS

PMVO/PLANOS

NOME:  PROXECTO DE CONSTRUCCIÓN DO PASEO MARITIMO DO POBLE NOU EN BARCELONA

EMPLAZAMENTO:  TRAMO ENTRE A RÚA ZAMORA E A RÚA FERROCARRIL (VILA OLIMPICA)

DATA:  FEBREIRO 1990 (final da obra)

CLIENTE/PROMOTOR: AYUNTAMIENTO DE BARCELONA / M.O.P.U

CONSTRUCTOR: CUBIERTAS Y MZOV S.A.

COLABORADORES: ANTONIO FONT, arquitecto, ANA Mª CASTAÑEDA, (ingeniera y arquitecta)

PRESUPOSTO (P.E.M.):  11.803.448,96 €

SUP.CONSTRUIDA:  50.000 m2 de suelo

A partir das previsións do trazado xeral contidas no vixente Plan Especial de Ordenación Urbana da Fachada o Mar, e dos datos definitivos en canto o trazado, rasantes e acabados do lateral mar do Cinturón Litoral, o presente proxecto constructivo desenvolve a solución adoptada polo novo Paseo Marítimo cas características e xustificacións seguintes e que están integradas por tres bandas paralelas, de dimensións e contidos diferentes.

A primeira, de transición desde o lateral mar do Cinturón Litoral, está destinada a aparcadoiros de vehículos en batería, a ambos lados dunha calzada de seis metros de ancho. A disposición dos árbores, o tipo de pavimento (adoquin con xunta de herba) e a iluminación, tratan de conseguir un espacio que, sen deixar de responder á función de aparcamento, ten un aspecto de espacio axardinado ou parque.

A segunda, de 18,80 m. de ancha, que denominaremos Paseo de Inverno, é propiamente o espacio destinado ó paseo peonil, con sucesión de tramos de árbores e prazas, unhas de conexión peonil có Parque do Litoral e outras onde se localizan os "chiringuitos" de servicios do paseo urbano. O pavimento é maiormente de terra, excepto nas tres prazas principais e as ramplas de acceso á praia (pavimento de formigón con recheo).

A terceira e última franxa, que denominaremos Paseo de Verano, dunha anchura libre de 6,20 m. a partir dos muros de contención das ramplas de acceso á praia, é un paseo pavimentado con pedra galega en tiras de diferentes anchos saídas de serra, en contacto ca praia por tres escalones. Os "chiringuitos de praia" se colocaran precisamente xunto a este paseo baixo, sobre plataformas de madeira que penetran lixeiramente na area e que son o seu soporte e o das duchas ó servicio de cada tramo de praia.

Parque Central Girona

Parque Central Girona

PCG/FOTOS

PCG/PLANOS

NOME: PARQUE CENTRAL EN GIRONA

EMPLAZAMENTO:  PARCELA DELIMITADA POLA PLAZA DE EUROPA, CALLE OBISPO SIVILLA, CALLE SANTA EUGENIA

DATA: XULIO 1990

CLIENTE/PROMOTOR: AYUNTAMIENTO DE GIRONA

CONSTRUCTOR: HUARTE S.A.

COLABORADORES:

PRESUPOSTO (P.E.M.): 1.250.038,07 €

SUP.CONSTRUIDA: 55.100 m2

Este proxecto se desenvolve en unha primeira e substancial fase do Plan Especial do Sistema de Espacios Libres do Sector "Parc Central", que tivo por obxecto establecelas bases ordenatórias dunha parte fundamental para a configuración do novo centro de Girona.

O proxecto comprende o área que queda a poniente do viaducto de Renfe e da estación de autobuses. Sen embargo non se inclúen as áreas de aparcamento comprendidas entre a Estación de autobuses e o edificio de Cafés Cornellá, así como la parte de "praza" que queda parcialmente ocupada por este edificio.

O concepto de parque ven moi marcada por a súa configuración fortemente lineal e súas relacións de continuidade coa calle lonxitudinal e os elementos que como o viaducto do tren e a Estación de autobuses o delimitan.

O proxecto non pretende violentar estas circunstancias tipolóxicas, senón que se adecúan mediante un tratamento que se basa na disposición da arboleda, e que evita os volumes construídos, excepto aqueles puntos singulares. Se trata pois dunha proposta que poderiamos calificar de "blanda" polo uso primordial da vexetación como material de configuración do parque e que poderiamos clasificar tamén de "aberta" no sentido que é un marco espacial na que ó largo dos anos quede un progresivo enriquecemento con elementos simbólicos, artísticos ou de equipamentos, e de como se han ido formando e madurando os grandes parques das cidades.

Así mesmo o parque responde a estructura básica determinada polo Plan Especial, que articula a súa relación ca cidade. No ámbito do proxecto distinguimos o Parque Central, propiamente dicho que alcanza lonxitudinalmente o espacio entre a Praza de Europa e a crta. Santa Eugénia, e os xardíns, confrontado ca plataforma do tren, que teñen uns usos máis específicos e complementarios.

Praza da Constitución

Praza da Constitución

PCONS/FOTOS

PCONS/PLANOS

NOME:  PROXECTO DE EXECUCIÓN DA PRAZA DA CONSTITUCIÓN EN GIRONA (1ºPremio concurso en colaboración con Elías Torres e Jose Antonio Martínez de la Peña)

EMPLAZAMENTO: ESPACIO LIBRE ENTRE GRAN VIA JAUME I, IGLESIA MERCADAL, FACHADA NORTE CALLE SÈQUIA

DATA: XULIO 1987

CLIENTE/PROMOTOR:  AYUNTAMENTO DE GIRONA

CONSTRUCTOR:

COLABORADORES: JULI ESTEBAN, ELIAS TORRES, arquitectos.

PRESUPOSTO (P.E.M.):            807.697,44 €

Un xardín escenifica, con leis propias, fragmentos de natureza en un espacio delimitado e mesurable. As tiestos son xardíns nas casas. A praza da Constitución é un tiesto na cidade. Na Praza se recrea una arboreda parecida a outras que lles son familiares os gerundenses. A arboleda crece sobre un plano horizontal de consistencia suave para pasear, perimetrada por largos volumes de formigón poliédrico. Este envolvente tectónico a separa e a protexe das rúas e define o ámbito deste tiesto a escala urbana.

Nos proxectos de xardíns sempre ha estado unha constante as citas e as guiñadas, que acentúan o seu carácter lúdico e surreal. De aquí a presencia das "moedas" de Girona delante do Banco de España, as cabezas de "carpas" do río Onyar - escupidores de choiva- as "moscas narcisistas" nos alcorques dos árbores- San Narciso é o patrón de Girona,- os bancos con "crestas", o "megáfono con patas" e a "fonte das letras" rezumando nos catro ríos da cidade.

A nena que simboliza á Constitución naceu en Girona o día da súa promulgación. Cada década que se conmemore esta fecha, Francisco López modelará una nova figura da mesma nena que se colocará xunto a anterior.

A praza estendese sobre a cuberta dun aparcadoiro cun pavimento de formigón de rombos verdes e grises.

Elevacións en forma de gradas son a vez as chemineas de ventilación.

Estudio Barcelona - C/ Balmes 297, 3º2ªB, 08006 Barcelona Tel./ 93 240 20 38 Fax./93 534 00 46 · Estudio Coruña - C/ Tinajas 16, 5º, 15001 La Coruña Tel./ 981 206 105